fa سیر تحول اندیشه‌ معترضان به حجاب از عصر ناصری تا پهلوی دوم (۱۲۲۷ ـ1320ش) تخصصي Special پژوهشي Research <span style="font-size:8pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span style="letter-spacing:-0.1pt"><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"><span style="letter-spacing:0pt">به دنبال رویارویی نواندیشان با مدرنیته، آرای معترضان حجاب، به‌عنوان تمهید الزامات روشنفکری و نوگرایی مطرح شد. مقاله حاضر به روش اسنادی ـ تحلیلی، در پی بررسی تحول نظریات منتقدان حجاب، در بازه زمانی (۱۲۲۷ ـ1320ش) است تا با تشریح باور و عملکرد آنها، عوامل مؤثر بر گسترش انتقاد تحول‌گرا به پوشش سنتی زنان ایران را تبیین کند. نتایج این بررسی نشان می‌دهد که هسته مرکزی</span></span></span> <span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"><span style="letter-spacing:0pt">آرای تحول‌خواه با گذر از دوره ناصری و</span></span></span> <span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"><span style="letter-spacing:0pt">سپس مشروطه، در اعتراض به اشکال حجاب سنتی شکل گرفت. پس از آن تغییر نگرش درباره حدود و نوع پوشش در فرایند آموزش انعکاس و رشد یافت. سپس در آستانه تغییر سلطنت از قاجار به پهلوی، با دال مرکزی اعتراض بر حجاب، دو نگرش حداقلی و حداکثری مطرح شد. نگرش حداقلی بر مدرن پوشی و حجاب اختیاری و نگرش حداکثری بر حذف حجاب سنتی تأکید داشت. رویکرد حداکثری در دوره پهلوی اول به‌ حذف حجاب عمومی متمایل شد و در نتیجه تقابل این دو نگرش نواندیشان دین‌گرا و تجددمآب با مشخصه الگو محوری زن غربی نمود پیدا کردند</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"><span style="letter-spacing:0pt">.</span></span></span></span></span></span></span></span><br> <br> &nbsp; <br> <span style="font-size:13pt"><span style="text-justify:inter-ideograph"><span style="line-height:15.0pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span style="letter-spacing:-0.1pt"><span style="font-size:12.0pt">Following the confrontation of modern thinkers with modernity, the votes of the hijab protestors were raised as preparation of intellectualism and modernity requirements. The present article by using a documentary-analytical method investigates the development of the hijab critics&rsquo; theories during the 1227 to 1320 period by describing their beliefs and performances to explain the influential factors on the revolutionary criticism development to the traditional clothing of Iranian women.&nbsp;Findings indicate that the central core of reformist votes was formed after the Naserid and the constitutional period in protest against the traditional forms of hijab. After that, the change of attitude about the limits and kind of coverage was reflected and developed in the education process. Then, by changing the monarchy from Qajar to Pahlavi aiming to protest against hijab, two minimal and maximal attitudes were proposed. The minimal attitude emphasized modern wearing and optional hijab, and the maximal attitude emphasized removing the traditional hijab. The maximal approach in the first Pahlavi period tended to remove the public hijab, and as a result of the confrontation between these two attitudes, modern religious and reformist thinkers with the characteristic of the western women central model appeared</span><span lang="EN" style="font-size:12.0pt">.</span><span lang="FA" dir="RTL" style="font-size:12.0pt"></span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; پهلوی اول, تجددگرایی, حجاب, عصر ناصری, کشف حجاب. Andalusia, Historia Arabum, Historia Gothica, Razi, Rodrigo Jimenez.  29 48 http://journal.isihistory.ir/browse.php?a_code=A-10-863-1&slc_lang=fa&sid=1 fatemeh shakibrokh فاطمه شکیب رخ F.shakibrokh@gmail.com 10031947532846003678 10031947532846003678 Yes PhD student of Shi‘a history, University of Religions and Denominations دانشگاه ادیان و مذاهب Hassan Zandieh حسن زندیه zandiyehh@ut.ac.ir 10031947532846003679 10031947532846003679 No Assistant professor, Department of History, University of Tehran دانشگاه تهران